รีวิว : ไอฟาย..แต๊งกิ้ว..เลิฟยู้

ไอฟาย แต๊งกิ้ว..เลิฟยู้

 

(เขียนบท – กำกับ : เมษ ธราธร)

ก่อนจะพูดถึงเรื่องอื่น อยากบอกก่อนว่า พาร์ท ‘โรแมนติก’ ในหนังเรื่องนี้เลอค่าน่าจดจำเป็นอันดับ Top ของหนังรอมคอมไทยในรอบหลายยยปีนี้…

บวกกับองค์ประกอบหลักอีกหลายประการ อาทิ การเข้าฉายในวันหยุด ในสัปดาห์ที่ไม่มีคู่แข่ง … หน้าหนังตัดออกมาเรียกคนได้ดี… ประเด็นหลักที่หนังเล่นเข้าถึงคนไทยจำนวนมาก รายได้หนังเลยทำลายสถิติในแบบที่เอาหนังไทยของค่ายอื่นๆ ในปีนี้มารวมกันทั้งหมดยังเงินไม่เยอะเท่า
ซึ่งจริงๆ แล้วโดยส่วนตัวเราดีใจนะคะ เราไม่ใช่แฟนคลับ GTH แต่เป็นแฟนหนังรอมคอมแบบแทบฉีดเข้าเส้นน่ะ มีหนังแนวนี้ได้เงินเยอะๆ ก็จะได้มีคนทำหนังแนวที่เราชอบต่อไปเรื่อยๆ ไง (เหตุผลง่ายๆ โง่ๆ แบบนี้แหละ พูดเลย)

เรื่องย่อ ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้ ตามในคลิปนี้โลด ไม่ต้องอธิบายกันมาก http://youtu.be/ELFL42u8mv8

เรามาว่ากันในสิ่งที่เราชอบและไม่ชอบในหนังรอมคอมเรื่องนี้กันดีกว่า …(อันนี้น่าจะนับได้เป็นข้อแรกที่ชอบนะ เพราะหนังเรื่องนี้โรแมนติก+คอมเมดี้จริงๆ นานๆ ทีจะหาหนังไทยที่พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเป็นรอมคอมเจอ)

ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้

ทว่ามันเป็นรอมคอมที่พาร์ทโรแมนติกกับพาร์ทคอมเมดี้ในหลายๆ ตอนแยกส่วนกันอย่างชัดเจน ราวกับว่ามุขตลก (โดยเฉพาะในฝั่งเพื่อนๆ พระเอกนะ ในพาร์ทพระเอกนางเอกมันยังนึกออกอยู่ ยังพาเรื่องบ้าง ) คือตลกฝั่งเพื่อนพระเอกหลายซีนมันเหมือนถูกนึกขึ้นมาอย่างลอยๆ ว่าเออ อันนี้ตลกอ่ะ ต้องใส่ ต้องมี แล้วค่อยมาแถร้อยเข้าเรื่องเอาโดยไม่คำนึงถึงความกลมกลืนกลมกล่อม …
ผู้กำกับ เมษ ธราธร เป็นแฟนพันธุ์แท้ฝั่งตลกคาเฟ่ อันนี้เห็นได้ชัด และไม่ใช่เรื่องผิด แต่เราปฏิเสธไม่ได้ว่าพื้นฐานหลายอย่างของความเป็นตลกคาเฟ่ มันตลกแบบเหยียดคนอื่นอยู่ในตัวเป็นหลักอยู่แล้ว (เหยียดเพศ เหยียดรูปร่างหน้าตา เหยียดความพิการ ฯลฯ ) ในบริบทของการเป็นตลก มันมีขนบในตัวของมัน แต่เมื่อมาถูกขยายขึ้นศาสตร์การเป็นหนัง (โดยเฉพาะรอมคอม) โดยไม่ถูกตระหนักหรือขัดเกลามัน มันยิ่งเห็นได้ชัดในเชิงทัศนะคติ …. แค่วิธีการมองและใช้ฟังชั่นของโซระ อาโออิ ในเรื่องก็ไม่ไหวแล้วค่ะ เราชอบหนังเรื่องนี้นะ แต่ยังแอบเสียดายอยู่ในใจ ถ้าเค้าทำพาร์ทคอมเมดี้ให้กลมกล่อมเข้ากับอีกฝั่งได้มากกว่านี้ เราคงรักเลย

ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้

ว่าด้วยฝั่งโรแมนติก อย่างที่บอกไว้ในบรรทัดแรกว่าดีงาม … ดูซ้ำรอบสองยิ่งรู้ว่าฝั่งนี้งานละเอียด ทำคาแรคเตอร์พระ-นาง มาดี มีซีนให้จดจำเยอะ ไม่ค่อยทิ้งองค์ประกอบหลายๆ อย่างที่ตัวเองสร้างขึ้นมา (ซินเดอเรลล่า, 1 minute speech, บทสอบสัมภาษณ์ ฯลฯ)
มีบรรยากาศ โครงสร้าง และวิธีคิดของหนังรักที่ดีทีเดียว ไม่มักง่ายยัดสถานการณ์เข้าสูตรแบบไม่ดูเหนือดูใต้ ไม่พยายามยัดอะไรที่คิดเอาเองว่า เออ.. แบบนี้แหละอีพวกชอบดูหนังรักคงชอบ เข้าไปในหนัง … เราไม่ได้กำลังบอกว่ามันแปลกใหม่ แต่มันมีที่มาที่ไปส่งเรื่องกำลังดีในฝั่งนี้

 

อย่างที่เคยพูดอยู่หลายครั้ง ว่าองค์ประกอบหลักที่สำคัญระดับคอขาดบาดตายของหนังรอมคอมคือพระเอก-นางเอก ค่ะ

ไอซ์ ปรีชญา มีภาพรวมของรัศมีนางเอกหนังรอมคอมที่ดีมากกว่านางเอกแนวนี้คนอื่นที่ GTH เคยปั้น (มาแนวนี้ดีกว่า พีค ภัทรศยา จาก สายลับจับบ้านเล็ก … ดีกว่า คริส หอวัง ใน รถไฟฟ้า มาหานะเธอ) ตอนเธอเล่น ATM เออรัก เออเร่อ เราว่าจับคู่กับเต๋อ ฉันทวิชช์ แล้วดูยังไม่ใช่เท่าเรื่องนี้ บทแอบพังๆ ด้วยเหอะ ATM น่ะ

ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ … ครั้งนี้เป็นการแสดงที่เราดูแล้วเห็นตัวละครมากกว่าเห็นตัวซันนี่ ปกติแล้วเราเห็นเค้าเล่นอะไรเราจะรู้สึกว่าเค้าดูเล่นเป็นตัวเองมากกว่าเป็นตัวละคร คือจริงๆ อาจไม่ใช่ตัวเค้าก็ได้นะ แต่คือมันเหมือนๆ กันไปหมด แต่คราวนี้ดูซันนี้ เห็นนายช่าง ‘ยิม’ ค่ะ ถ่อยแต่แอบเท่ กรี๊ดเหอะ > <

ตู่ ภพธร ในเรื่องนี้มาลอยลำ (สาวๆ กรี๊ดต่อน่ะ กรี๊ดๆๆๆ > <)

ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้

ท้ายที่สุด หลังจากเข้าไปดูย้ำเก็บรายละเอียดมาเรียบร้อย เราตัดสินใจจะลืมๆ พาร์ทคอมเมดี้ที่เราไม่ซื้อไปซะเป็นส่วนใหญ่ และจะรอเชียร์ผลงาน (หนังรัก – บทภาพยนตร์- การกำกับ) ของคุณเมษ ต่อไปนะคะ เรื่องหน้าขอสองฝั่งโรแมนติกและคอมเมดี้รวมกันกลมกล่อมกว่านี้หน่อยนะ … อ้อ รอดูไอซ์ ปรีชญาต่อด้วย มีของๆ

Share Button

Comments

comments

Comments are closed.