อกหักดูหนัง : มาร้องไห้กันเถอะ [NADA SOU SOU (Tears For you)]

Nada_soso

 

NADA SOU SOU หรือ นาดะโซโซ เป็นเรื่องราวไม่แปลกใหม่อะไรมากของโยตะและคาโอรุ พี่ชายและน้องสาวที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดตั้งแต่เกิดและมีความรักความผูกพันกันอย่างมากมายอย่างที่คนที่รักกันคู่หนึ่งจะสามารถรู้สึกได้ พวกเขาไม่เคยเกินเลยกันมากไปกว่าพี่ชายที่คอยดูแล เป็นห่วง หวังดีกับน้องสาวที่เขารัก และน้องสาวที่อยากให้พี่ชายมีความสุขกับชีวิตไม่ต่างจากที่พี่อยากให้เธอมีความสุข

ผมเข้าใจความรู้สึกรักและผูกพันมากๆ ของมนุษย์นะครับ คนที่หวังดีแก่กันมาคอยดูแลกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน เป็นเสมือนครอบครัวเดียวกัน (แม้จริงๆ จะไม่ใช่) เป็นสิ่งที่แทบจะไม่เคยแยกจากกันมานานแม้ตัวจะไม่ได้อยู่ใกล้กัน….จนกระทั่งเวลาแห่งการจากลาไปอย่างไม่มีวันกลับมาถึง…

ไม่ต้องบอกเลยว่าคอมโบของมนุษย์+การจากลาแล้วจะทำให้เกิดเหตุการณ์น้ำตานองหน้าและพินาศได้ขนาดไหน.. คุณเป็นคนเก่งครับถ้าปล่อยวางกับการจากลาได้เป็นอย่างดีโดยไม่มีน้ำตา แต่ผมคนนึงที่แทบจะไม่ปล่อยให้การจากลาเกิดขึ้นแล้วเล็ดลอดจากน้ำตาของผมได้เลย… จะเรียกผมว่าไอ้ถุงนอนขี้แยจอมงอแงก็ได้ครับ (ยอมรับโดยดี) แต่หนังรักหลายๆ เรื่องที่ผมดูก็ทำผมแสบตา ตาบวม หายใจติดขัด ขี้มูกอัดเต็มจมูกได้อย่างไม่ยากเย็นเลยจริงๆ… นาดะโซโซก็เป็นอีกเรื่องนึงที่ทำให้ผมเป็นแบบนั้นแม้ว่าพล็อตเรื่องของหนังจะไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่สักเท่าไหร่…ยกเว้นท่าบีบจมูกหยุดน้ำตาที่พี่ชายและน้องสาวเขาชอบทำกันเพราะแม่สอนไว้ว่า ‘ถ้าจะร้องไห้ ให้ทำแบบนี้น้ำตาจะได้หยุดไหล’ แล้วก็เอามือบีบจมูกตัวเอง

จะทำยังไงดีเวลาที่เราร้องไห้? เราควรจะกลั้นมันไว้แล้วทำเป็นเข้มแข็ง? หรือเราควรจะร้องไห้มันออกมาดังๆอย่างไม่อายใคร หรือเราควรจะหาทางออกอื่นๆให้กับน้ำตาของเราดี…เราเศร้าและเสียใจกับเรื่องราวบางอย่างจนน้ำตาอุ่นๆ คั่งอยู่ที่ขอบตาและกำลังจะไหลพรั่งพรูออกมาข้างนอก….

หลังงานศพของพี่ชาย คาโอรุกำลังเศร้าและร้องไห้เพราะคิดถึงพี่ชายมากๆ เธอพยายามบีบจมูกห้ามน้ำตาเอาไว้ตามคำสอนของพี่ คุณยายเห็นเธอพยายามบีบจมูกกลั้นน้ำตา คุณยายโอบคาโอรุและบอกว่า ‘คาโอรุ อย่าไปฝืนเลย ร้องไห้ออกมาเถอะ ให้น้ำตามันไหลออกมาให้หมด’

ผมเป็นอีกคนนึงที่ทำตามคำสอนสไตล์คุณยายครับ (ครับ ทุกท่านเชิญล้อผมอีกทีว่าเป็นไอ้ขี้แยได้เลย ฮือๆ ) ถ้าผมอกหัก ผมผิดหวัง ผมเสียใจ ผมเศร้า ผมคิดถึง ผมเป็นบ้าบออะไรก็ตามที่นำให้น้ำตาของผมมันมาเอ่ออยู่ที่ขอบตาและพร้อมจะล้นได้ในทันที ผมก็จะไม่พยายามกลั้นหรือฝืนมันไว้ครับ แต่ผมจะรีบไปหยิบกระดาษมาซับน้ำตาอย่างรวดเร็วไปในทันใด สมัยก่อนโน้นผมเคยพยายามทำเป็นเข้ม ฝืนไม่ให้น้ำตาไหล เก๊กท่าให้คนที่มองผมอยู่คิดว่าผมไม่เป็นอะไร… ผลก็คือพอเหตุการณ์ผ่านไป ถึงคนที่มองเราตอนนั้นจะคิดว่าเราเข้มแข็งสุดๆ แต่น้ำตาในวันนั้นที่เรากลั้นไว้มันจะแปลงกลายเป็นหนามที่งอกออกมาแทงใจเราข้างใน… เจ้าหนามตาที่เปลี่ยนสภาพจากน้ำตานั้นจะตกค้างและกลายเป็นความรู้สึกที่ยากมากเลยที่จะเอามันออกไปในระยะเวลาอันสั้น… ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ อย่าฝืนน้ำตาไหล อย่าขังน้ำตาไว้ข้างในเลยครับไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม…. สัญลักษณ์การบีบจมูกห้ามน้ำตาของพี่น้องคู่นี้ตอกย้ำให้ผมรู้สึกเศร้าไปอีกขั้นว่า ทั้งสองคนนี้มันรักกันดีอยู่แล้ว แต่มันดันมี ‘กำแพงแห่งพี่น้อง’ มาล้อมเอาไว้…และแม้พวกเขาจะรักกันมากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะรักกันในแบบที่คนรักกันทำได้(ก็เลยต้องแสดงออกในแบบพี่น้องไปตลอด) แต่ก็นั่นแหละที่ว่าทั้งสองคนก็ห้ามไม่ให้พวกเขารู้สึกรักอีกฝ่ายได้หรอกเพราะพวกเขาต่างก็รู้สึกถึง ‘รัก’ ที่ไม่ให้อีกฝ่ายจริงๆ… เหมือนกับที่พวกเขาบีบจมูกตัวเองไปทั้งเรื่องแต่ก็ยังร้องไห้ฟูมฟายอย่างจริงจังกันอยู่ตลอดเวลา

มาร้องไห้กันเถอะครับ มาร้องไห้กันเถอะ หลายๆ คนคงบอกว่าคนที่ร้องไห้ออกมาเป็นคนขี้แย ก็ล้อมาเถอะครับเพราะผมคงจะไม่เถียงอะไร ฮ่าๆ แต่ผมก็จะแอบเข้าข้างพวกผม-คนที่ร้องไห้ออกมาในเรื่องที่รู้สึกว่ามันมากมายกับเราจริงๆ เพราะว่าอย่างน้อยตอนนี้เราก็ได้ทำในสิ่งที่เรารู้สึกจริงๆ บางคนปากกับใจไม่ตรงกันก็ไม่เป็นไรแต่ตากับใจตรงกันก็ยังโอเคบางครั้งไม่ต้องพูดตอบอะไรเลยแค่ปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่ของมันเราก็คงไม่ต้องเล่าความหมายของความรู้สึกตอนนั้นให้ใครฟังต่อ… น้ำตาที่มากับรอยยิ้ม น้ำตาที่มากับปากเบะๆ น้ำตาที่มากับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปม…. จะน้ำตาไหนก็จัดไปเลยครับ.. ส่วนใครที่อยากมาเข้าพวกกับเรา อยากปลดปล่อยความรู้สึกออกมาผ่านน้ำตา ไม่ต้องกรอกใบสมัครอะไรให้ยากเย็นเลยครับ แค่ปล่อยให้น้ำตามันพาเราไป แค่นั้นเราก็ไม่ต้องเหนื่อยบีบจมูกตัวเองอีกต่อไปแล้ว

อย่าฝืนความรู้สึก อย่ากลั้นความเศร้าเอาไว้ ปล่อยความเสียใจออกมา…อย่างน้อยก็มีน้ำตาที่จะเล่าเรื่องราวของเราได้ดีในช่วงเวลาของมันนะครับ

มีเรื่องทุกข์ใจที่เก็บไว้แล้วอยากร้องไห้ออกมาบ้างมั้ยครับ? เล่าให้ผมฟังตรงนี้ได้นะ ผมอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็อยากให้ระบายมันออกมา ถึงน้ำตาอาจจะยังไม่ไหล แต่อย่างน้อยถ้าได้เล่าออกมาจากใจผ่านอะไรสักอย่างก็น่าจะช่วยผ่อนความรู้สึกแน่นๆข้างในได้นะครับ

ขออภัยในความขี้แยของผม และขอให้ความรักคุ้มครองทุกคนเหมือนเช่นเคยครับ

จั๊กจั่นในถุงนอน

Share Button

Comments

comments

Comments are closed.